Le Gâteau, Charles Baudelaire, French, Turkish
| Seyahat ediyordum. Ortasında bulunduğum manzara dayanılmaz bir ihtişam ve asalete sahipti. Kuşkusuz, o an, ruhumda bir şeyler kıpırdandı. Düşüncelerim havanınkine denk bir hafiflikle uçuşuyor, kin ve din dışı aşk gibi bayağı arzularım şimdi bana ayaklarımın altındaki uçurumun dibinde birbiri ardınca geçen bulutlar kadar uzak görünüyor; ruhum sarıp sarmalandığım engin ve arı gök kubbeyi andırıyordu; dünyevi şeylerin hatırası yalnız zayıflamış ve azalmış bir hâlde, uzaklardan, çok uzaklardan, başka bir dağın yamacından geçen seçilmez sığır sürülerinin çıngırak sesleri gibi varıyordu yüreğime. Uçsuz bucaksız derinliğiyle kapkara, küçük, durgun bir gölün üzerinden, gökte uçan bir hava devinin mantosunun yansıması gibi, bazen bir bulutun gölgesi geçiyordu. Ve büsbütün sessiz bir büyük devinimin doğurduğu bu görkemli ve ender duygunun, içimi korkuyla karışık bir sevinçle doldurduğunu anımsıyorum. Kısacası, çevremi saran coşturucu güzellik sayesinde, kendimle ve evrenle kusursuz bir barış içinde olduğumu duyuyordum; hatta eksiksiz erincim ve yeryüzü kötülüğünü tümüyle unutmuşluğum içinde, insanoğlunun doğuştan iyi olduğunu ileri süren gazeteleri o kadar da gülünç bulmuyordum artık; onulmaz cisim taleplerini yinelediğinde öylesi uzun bir tırmanışın neden olduğu yorgunluğu gidermeyi ve iştahı yatıştırmayı düşündüm. Cebimden büyükçe bir parça ekmek, bir meşin tas ve eczacıların o zamanlar gezginlere sattığı, gerekirse kar suyu ile karıştırılan belli bir iksirin şişesini çıkardım. | Je voyageais. Le paysage au milieu duquel j’étais placé était d’une grandeur et d’une noblesse irrésistibles. Il en passa sans doute en ce moment quelque chose dans mon âme. Mes pensées voltigeaient avec une légèreté égale à celle de l’atmosphère ; les passions vulgaires, telles que la haine et l’amour profane, m’apparaissaient maintenant aussi éloignées que les nuées qui défilaient au fond des abîmes sous mes pieds ; mon âme me semblait aussi vaste et aussi pure que la coupole du ciel dont j’étais enveloppé ; le souvenir des choses terrestres n’arrivait à mon cœur qu’affaibli et diminué, comme le son de la clochette des bestiaux imperceptibles qui paissaient loin, bien loin, sur le versant d’une autre montagne. Sur le petit lac immobile, noir de son immense profondeur, passait quelquefois l’ombre d’un nuage, comme le reflet du manteau d’un géant aérien volant à travers le ciel. Et je me souviens que cette sensation solennelle et rare, causée par un grand mouvement parfaitement silencieux, me remplissait d’une joie mêlée de peur. Bref, je me sentais, grâce à l’enthousiasmante beauté dont j’étais environné, en parfaite paix avec moi-même et avec l’univers ; je crois même que, dans ma parfaite béatitude et dans mon total oubli de tout le mal terrestre, j’en étais venu à ne plus trouver si ridicules les journaux qui prétendent que l’homme est né bon ; — quand la matière incurable renouvelant ses exigences, je songeai à réparer la fatigue et à soulager l’appétit causés par une si longue ascension. Je tirai de ma poche un gros morceau de pain, une tasse de cuir et un flacon d’un certain élixir que les pharmaciens vendaient dans ce temps-là aux touristes pour le mêler dans l’occasion avec de l’eau de neige. |
| Usul usul ekmeğimi kesiyordum ki hafif bir gürültü üzerine gözlerimi kaldırdım. Karşımda paçavralar içinde, kara, saçı başı dağınık; çökük, ürkek ve yalvarır gözleriyle ekmeğimi yiyip bitiren ufak bir varlık durmaktaydı. Pes ve kısık bir sesle, “pasta!” diye iç çektiğini işittim. O ünvanı işitince gülmekten kendimi alamadım; neredeyse ak ekmeğimin onurunu onunla okşamak istemişti. Ben de koca bir dilim kesip kendisine sundum. Arzuladığı nesneden gözlerini ayırmaksızın ağır ağır yaklaştı; sonra, parçayı eliyle kaptığı gibi, samimiyetimden ya da çoktan pişman olduğumdan korkarcasına geri çekildi. | Je découpais tranquillement mon pain, quand un bruit très-léger me fit lever les yeux. Devant moi se tenait un petit être déguenillé, noir, ébouriffé, dont les yeux creux, farouches et comme suppliants, dévoraient le morceau de pain. Et je l’entendis soupirer, d’une voix basse et rauque, le mot: gâteau ! Je ne pus m’empêcher de rire en entendant l’appellation dont il voulait bien honorer mon pain presque blanc, et j’en coupai pour lui une belle tranche que je lui offris. Lentement il se rapprocha, ne quittant pas des yeux l’objet de sa convoitise ; puis, happant le morceau avec sa main, se recula vivement, comme s’il eût craint que mon offre ne fût pas sincère ou que je m’en repentisse déjà. |
| Tam da o anda, bilmem nereden çıkagelmiş başka bir ufak yabanıl onu yere serdi, ilkine öyle benziyordu ki ikiz kardeşi sanılabilirdi. Toprakta yuvarlanarak değerli av uğruna dövüşüyorlardı. Kuşkusuz hiçbiri, kardeşi için kendi yarımını feda etmeye yanaşmıyordu. Birincisi öfkeden kudurmuştu, ikincisini saçlarından kavradı; öteki de dişlerini onun kulağına geçirdi; taşra ağzıyla sunturlu bir küfür savurup kanlı, küçük bir et parçası tükürdü. Pastanın gerçek sahibi küçük pençelerini gaspçının gözlerine saplamaya kalkıştı. Öteki ise düşmanını bir eliyle boğmaya tüm gücünü harcarken öbür eliyle de savaş ganimetini cebine sokuşturmaya çalıştı. Ancak, umutsuzlukla dirilen yenik doğrulup mideye bir kafa darbesiyle devirdi utkunu. Çocuksu güçlerinin vadettiğinden çok daha uzun süren bu iğrenç kavgayı betimlemekten ne çıkar? Pasta elden ele dolaşıyor, her an cep değiştiriyordu; ama ne yazık ki hacmi de değişiyordu. Ve sonunda yorgun argın, soluk soluğa ve kan revan içinde, devam etmenin imkânsızlığı yüzünden durdular. Artık kavga etmeleri için bir sebep de yoktu doğrusu; ekmek parçası yitip gitmiş ve içine karıştığı kum taneleri gibi kırıntı olup saçılmıştı. | Mais au même instant il fut culbuté par un autre petit sauvage, sorti je ne sais d’où, et si parfaitement semblable au premier qu’on aurait pu le prendre pour son frère jumeau. Ensemble ils roulèrent sur le sol, se disputant la précieuse proie, aucun n’en voulant sans doute sacrifier la moitié pour son frère. Le premier, exaspéré, empoigna le second par les cheveux ; celui-ci lui saisit l’oreille avec les dents, et en cracha un petit morceau sanglant avec un superbe juron patois. Le légitime propriétaire du gâteau essaya d’enfoncer ses petites griffes dans les yeux de l’usurpateur ; à son tour celui-ci appliqua toutes ses forces à étrangler son adversaire d’une main, pendant que de l’autre il tâchait de glisser dans sa poche le prix du combat. Mais, ravivé par le désespoir, le vaincu se redressa et fit rouler le vainqueur par terre d’un coup de tête dans l’estomac. À quoi bon décrire une lutte hideuse qui dura en vérité plus longtemps que leurs forces enfantines ne semblaient le promettre ? Le gâteau voyageait de main en main et changeait de poche à chaque instant ; mais, hélas ! il changeait aussi de volume ; et lorsque enfin, exténués, haletants, sanglants, ils s’arrêtèrent par impossibilité de continuer, il n’y avait plus, à vrai dire, aucun sujet de bataille ; le morceau de pain avait disparu, et il était éparpillé en miettes semblables aux grains de sable auxquels il était mêlé. |
| Gördüklerim, manzarayı sise bürümüş, bu iki küçük adamı görmeden önce ruhuma neşe veren dingin sevinç büsbütün silinip gitmişti; uzunca bir süre buna üzülerek durmaksızın tekrarladım: Demek, ekmeğe pasta denen olağanüstü bir ülke var; öyle ender bir lezzet ki kardeşi tümüyle kardeşe kırdıran bir savaş çıkartmaya yetiyor. | Ce spectacle m’avait embrumé le paysage, et la joie calme où s’ébaudissait mon âme avant d’avoir vu ces petits hommes avait totalement disparu ; j’en restai triste assez longtemps, me répétant sans cesse : « Il y a donc un pays superbe où le pain s’appelle du gâteau, friandise si rare qu’elle suffit pour engendrer une guerre parfaitement fratricide ! » |
Bir Cevap Yazın