| Doğru! — müthiş, gayet müthiş bir raddede tedirgindim; hâlâ da öyleyim; ama niçin delirdiğimi söyleyeceksiniz? Bu maraz1, duyularımı dumura uğratmadı; tahrip değil, teşhiz 2etti. Hepsinden öte işitme duyum pek keskindi. Eflâk ve arz3daki her şeyi işittim. Nicesini de cehennemden işittim. O hâlde nasıl deli diyebilirsiniz bana? Dinleyin-!- ve gözleyin size bütün hikâyeyi ne denli sâlim, ne denli sâkin anlatabileceğimi. Fikrin beynime ilk kez nasıl girdiğini bilmem imkânsız; fakat bir kez aklıma düştükten sonra gece gündüz peşimi bırakmadı. Amaç yoktu. Hırs yoktu. İhtiyarı severdim. Bana karşı bir kabahatini görmemiştim. Bana asla bir hakaret etmemişti. Altınında gözüm yoktu. Zannederim gözüydü! evet, gözü! Biri tıpkı bir kerkes4in gözünü andırıyordu — üzeri zarlı, solgun, mavi bir göz. Ne vakit bana dönse kanım çekilirdi; tedricen5 — yavaş yavaş — ihtiyarın canını almaya, böylece bu gözden ebediyen kurtulmaya karar verdim. İşte mesele de bu. Beni bir deliymişçesine tasavvur ediyorsunuz. Deliler hiçbir şey bilmez. Bir de beni görmeliydiniz. Ne denli akıllıca ilerlediğimi; nasıl bir temkinle — nasıl bir basiret6le — nasıl bir takiyeyle7 çalıştığımı görmeliydiniz. Ona hiçbir zaman, onu öldürmeden önceki bütün bir haftada olduğum kadar nazik davranmamıştım. Her gece, gece yarısına doğru, tırkazını8 kaldırıp kapıyı açıyordum — usulcacık! Sonra, kafamın geçeceği kadar aralanınca, içeri karanlık bir fener koyuyordum; kapalı, büsbütün kapalı; öyle ki hiç ışık sızmıyordu, sonra da kafamı sokuyordum. Ah, kafamı içeri ne hinoğluhince soktuğumu görseniz bir güzel gülerdiniz! Yavaş, öyle yavaş kımıldıyordum ki ihtiyarı uykusundan uyandırmayayım. Onu döşeğinde yatarken görmek için başımın tümünü sokmak bir saatimi alıyordu. Ya! — bir deli böyle akıllı olabilir mi? Ardından, başım iyiden iyiye odaya girmişken ihtiyatla feneri açıyordum — hem de ne ihtiyatla — (çünkü menteşeleri gıcırdıyordu) — tam kerkes gözünün üstüne ince bir şua 9düşürecek kadar açıyordum. Buna yedi uzun gece boyu devam ettim — her gece tam gece yarısında — ama göz hep kapalı oluyordu ki bu yüzden işe girişemiyordum; çünkü beni çileden çıkartan ihtiyarın kendi değil, Yavuz Göz’ü idi. Her sabah tan ağardığında cüretkârca odasına gidiyor, cesurca onunla konuşuyordum, yürekten bir tını ile adını söylüyor, geceyi nasıl geçirdiğini soruşturuyordum. Yani her gece tam on ikide, uyurken kendisine baktığımdan kuşkulanması için epey derya 10bir ihtiyar olması gerekti. Sekizinci gece kapıyı açarken her zamankinden de dikkatliydim. Saatin yelkovanı dahi elimden ivedi hareket ediyordu. O geceden önce kendi gücümün — bilgeliğimin vüsatini 11hiç böylesi hissetmemiştim. Utku duygusunu güç bela zapt edebildim. Düşündüm: orada durup ufak ufak kapıyı açıyordum, o ise benim meknun amellerimden, sûiniyetlerimden bîhaberdi. Bu fikir üzerine kıkır kıkır güldüm; ve belki beni işitti; çünkü belinlemiş 12gibi aniden yatağında kıpırdandı. O an çekildiğimi sanabilirsiniz — ama hayır. Odası koyu karanlıkla zifir gibi simsiyahtı, çünkü uğru 13korkusundan kepenkleri sımsıkı kapamıştı, onun için beni kapı aralığından göremeyeceğini biliyordum ve kapıyı biteviye itmeye devam ettim. Kafam içerideydi, feneri yakmak üzereydim ki başparmağım teneke mandalın üstüne kayıverdi ve ihtiyar yatağında sıçrayıp bağırdı: “Kim var orada?” Sabit ve sakit bekledim. Tam bir saat, kılımı bile kıpırdatmadım, o esnada yattığını da işitmedim. Hâlâ yatağında oturup dinliyordu; — tıpkı benim gecelerce duvardaki ecel tıkırtılarını dinlediğim gibi. O an hafif bir inilti işittim, biliyordum ki bu fâni hirâsın enîni14 idi. Bir ağrının ya da bir elemin nâlesi 15değil — ah, hayır! — ruhun havf ile mâlâmal iken ka’rından yükselen akrı kısık sesiydi.16 Bu sesi iyi tanırdım. Birçok gece, tam gece yarısı, tüm dünya uyumuşken göğsümden fışkırıp ürkünç aksiyle beni alvartan17 korkularımı derinleştirirdi. Bu sesi sahiden de tanırdım. İhtiyarın neler hissettiğini biliyordum, hattâ için için gülmeme rağmen ona acıyordum da. İlk cılız sesten, döşeğinde döndüğünden beri uyanık yattığını da biliyordum. Ehvali o andan beri iştidat18 ediyordu. Evham diye geçiştirmeye çabalıyor, yapamıyordu. Şöyle söyleniyordu — “Bacada uğuldayan bir rüzgâr, başka bir şey değil — zeminde gezinen bir fare sadece,” veya “yalnızca, bir kez ötmüş bir cırlak.” Evet, böyle faraziyelerle ferah-yab19 olmaya uğraşıyordu; ancak hepsi nafileydi. Nafile, çünkü Ölüm, ona yağırmak için onu önünde kara gölgesiyle enlemiş20, kurbanı kuşatmıştı. İdrak olunmamış gölgenin hazin tesiriyle olacak ki sezmişti — ne görmüş ne işitmişse de — başımın odadaki varlığını sezmişti. Uzun bir müddet sabırla, yattığını işitmeksizin bekledikten sonra fenerde küçük, küçücük bir ferç 21açmaya azmettim. Açtım, açtım — öyle sinsi sinsi ki aklınız havsalanız almaz — nihayet tek bir öŋsüz 22şuâ, örümcek ağı gibi ferçten fırlayıp kerkes gözünün üstüne düştü. Göz açıktı — hem de faltaşı gibi — ve onu deyidikçe 23öfkeden kudurdum. Onu mükemmel bir bedâhetle 24gördüm — üzeri kemiklerimdeki ilikleri buyduran iğrenç bir gışâ ile donuk bir mavi25; ama ihtiyarın ne yüzünü ne başka bir yerini görebiliyordum; çünkü şuâyı sanki insiyak ile tam bu lain26 noktaya tutmuştum. Ve delilik sandığınız şeyin sırf hiddetihavas 27olduğunu söylememiş miydim size? Şimdi kulağıma pamuğa sarılmış bir saat gibi alçak, boğuk, çabuk bir ses çarptı. Bu sesi de pekâlâ tanıyordum. İhtiyarın kalp atışıydı. Nasıl ki davulların çalınışı askeri teşci eder, bu da gazabımı öyle tezyit28 etti. Yine de keffinefs 29edip yerimden oynamadım. Soluk dahi almıyordum. Feneri öylece hareketsiz tutuyordum. Gözün üstündeki şuâyı mümkün mertebe kıpırdatmamaya çalışıyordum. Bu meyanda kalbin gümbürtüsü yükseliyordu. Her saniye hızlandıkça hızlanıyor, daha da gürültülü bir hâl alıyordu. İhtiyarın tevahhuşu 30fevkalade olmalıydı! Her lahza daha da, daha da gürültülü! — dediğimi hatırlıyor musunuz? Size tedirgin olduğumu söylemiştim; nitekim öyleyim. Şimdi gecenin bir yarısı, eski evin bîm-engiz samtı ortasında böylesi tuhaf bir ses, bende gayri-kâbil-i teshir31 bir dehşet galeyana getirdi. Fakat birkaç dakika daha, cebrinefs ile hareketsiz durdum. Ama çarpıntı yükseliyor, yükseliyordu. Kalbi infilak edecek zannettim. Ve şimdi içimi yeni bir endişe bürüdü— bu sesi komşular da işitebilirdi! İhtiyarın eceli gelmişti! Avazım çıktığı kadar haykırıp feneri açtım ve odaya daldım. Bir kez — yalnız bir kez çığlık attı. Göz açıp kapayıncaya kadar onu zemine sürükleyip ağır şilteyi üzerine çektim. Ardından, işin neredeyse hallolduğunu düşünüp şen şatır tebessüm ettim. Kalp dakikalarca hâfit 32bir seda ile atmaya devam etti. Ancak bu, beni korkutmadı; bu ses duvarlardan geçemezdi. Nihayetinde, inkıtâya33 uğradı. İhtiyar ölmüştü. Şilteyi kaldırdım ve cesedi muayene ettim. Ölmüş, taş kesilmişti. Elimi kalbinin üzerine koyup dakikalarca bekledim. Nabız yoktu. Hiç kuşkusuz ölmüştü. Gözü artık beni izaç etmeyecekti34. Hâlâ deli olduğuma inanıyorsanız size cesedi saklamakta aldığım akıllıca tedbirleri anlatınca bakalım, neye inanacaksınız. Gece alkınıyordu 35ve ben aceleyle fakat sessizce çalışıyordum. İlkin bedeni parçalara ayırdım. Kafasını, kollarını ve bacaklarını kestim. Sonra odanın zemininden üç kalas söktüm, her şeyi kerestelerin arasına doldurdum. Ve tahtaları öyle zekice, öyle kurnazca yerleştirdim ki hiçbir insan gözü — onunki bile — eğreti bir şey fark edemezdi. Yıkayacak bir şey yoktu — ne bir leke ne bir kan izi. Buna fazlaca dikkat etmiştim. Hepsini bir tekneye akıtmıştım — ha! ha! İşi bitirdiğimde saat dört olmuştu — gece yarısı gibi târ36 idi. Çan saat başını vurduğunda sokak kapısı çalındı. Gönül rahatlığıyla kapıyı açmaya indim, — korkacak neyim vardı artık? Üç adam içeri girdi; kendilerini eksiksiz bir tatlı dillilikle asayiş memuru ünvanı ile takdim ettiler. Komşulardan biri geceleyin bir çığlık duymuş; pis bir iş döndüğünden şüphelenip emniyete ihbarda bulunmuş, onlar (memurlar) da mahalli kolaçan etmekle tavzif olunmuşlar. Gülümsedim, — ne diye korkacaktım? Beyefendileri içeri buyur ettim. Çığlığı ben attım, dedim, kâbus görmüşüm. İhtiyarın şehirde olmadığından bahsettim. Ziyaretçilerime tüm evi gezdirdim. Her tarafı arayın — didik didik arayın, dedim. Onları onun odasına kadar götürdüm. Kıymetli eşyasını gösterdim, yerli yerindeydi. Kendime güvenimin verdiği coşkuyla, odaya birkaç sandalye getirdim, orada yorgunluk atmalarını istedim, kendim de mükemmel galibiyetimin vahşi küstahlığıyla sandalyemi tam kurbanın naaşının yattığı noktaya koydum. Memurlar tatmin olmuştu. Tavrım onları ikna etmişti. Muazzam bir rahatlık içindeydim. Ben sorularına neşeyle cevap verirken onlar çoluk çocuktan açıp sohbet etti. Fakat çok geçmeden sararıp solmaya başladığımı hissettim ve kalkıp gitmelerini diledim. Başıma bir ağrı girdi, kulaklarımın çınladığı zehabına kapıldım;37 fakat hâlâ oturuyor, hâlâ sohbet ediyorlardı. Çınlama daha da belirginleşiyor: — devam ediyor ve daha da belirginleşiyordu: bu hissi defetmek için daha serbest konuşmaya başladım: ama devam etti ve katiyet kesbetti — nihayet, sesin kulaklarımın içinde olmadığını anladım. Kuşkusuz betim benzim atmıştı; — fakat daha selis ve daha yüksek bir sesle konuşuyordum. Yine de ses artıyordu — ne yapabilirdim? Alçak, boğuk, çabuk bir sesti — hani pamuğa sarılı bir saatin tik takları gibi. Zar zor nefes alıyordum — ancak memurların onu işittiği falan yoktu. Daha çabuk — daha hararetli konuşuyordum; ama ses durmamacasına artıyordu. Dineldim ve tırı vırı mevzularda tiz perdeden ve anifâne 38hareketlerle münakaşaya giriştim; ama ses durmamacasına artıyordu. Niçin gitmiyorlardı? Adamların tarassutundan celallenmişçesine, ağır adımlarla odayı arşınladım; ama ses durmamacasına artıyordu. Aman Allahım! Ne yapabilirdim? Feveran — hezeyan — ve şetmettim!39 Oturduğum sandalyeyi sarstım, tahtaların üzerine sürüdüm; ama ses hepsini bastırarak daima yükseliyor, yükseliyor, yükseliyordu! Ve adamlar hâlâ keyifle sohbet edip gülüşüyordu. İşitmemeleri mümkün müydü? Yüce Allah’ım! — hayır, hayır! İşitmişlerdi! Kuşkulanmışlardı! Biliyorlardı! Dehşetimle alay ediyorlardı! Böyle düşünmüştüm ve böyle de düşünüyorum. Ama her şey bu ızdıraptan yeğ idi! Her şey bu tehekkümden daha döyülürdü!40 Bu sâlûs handelere41 bir an daha tahammül edemezdim! Ya bir feryat koparmalı ya da ölmeliydim! — ve şimdi — tekrar — kulak verin! — yükseliyor! yükseliyor! yükseliyor! yükseliyor! “Hainler!” diye haykırdım, izmârı 42terk edin, suçumu itiraf ediyorum! — sökün kalasları! — burada, burada! — o tiksinç yüreğinin atışıdır bu işittiğiniz!” | True! — nervous — very, very dreadfully nervous I had been and am; but why will you say that I am mad? The disease had sharpened my senses — not destroyed — not dulled them. Above all was the sense of hearing acute. I heard all things in the heaven and in the earth. I heard many things in hell. How, then, am I mad? Hearken! and observe how healthily — how calmly I can tell you the whole story. It is impossible to say how first the idea entered my brain; but once conceived, it haunted me day and night. Object there was none. Passion there was none. I loved the old man. He had never wronged me. He had never given me insult. For his gold I had no desire. I think it was his eye! yes, it was this! One of his eyes resembled that of a vulture — a pale blue eye, with a film over it. Whenever it fell upon me, my blood ran cold; and so by degrees — very gradually — I made up my mind to take the life of the old man, and thus rid myself of the eye forever. Now this is the point. You fancy me mad. Madmen know nothing. But you should have seen me. You should have seen how wisely I proceeded — with what caution — with what foresight — with what dissimulation I went to work! I was never kinder to the old man than during the whole week before I killed him. And every night, about midnight, I turned the latch of his door and opened it — oh, so gently! And then, when I had made an opening sufficient for my head, I put in a dark lantern, all closed, closed, so that no light shone out, and then I thrust in my head. Oh, you would have laughed to see how cunningly I thrust it in! I moved it slowly — very, very slowly, so that I might not disturb the old man’s sleep. It took me an hour to place my whole head within the opening so far that I could see him as he lay upon his bed. Ha! — would a madman have been so wise as this? And then, when my head was well in the room, I undid the lantern cautiously — oh, so cautiously — cautiously (for the hinges creaked) — I undid it just so much that a single thin ray fell upon the vulture eye. And this I did for seven long nights — every night just at midnight — but I found the eye always closed; and so it was impossible to do the work; for it was not the old man who vexed me, but his Evil Eye. And every morning, when the day broke, I went boldly into the chamber, and spoke courageously to him, calling him by name in a hearty tone, and inquiring how he had passed the night. So you see he would have been a very profound old man, indeed, to suspect that every night, just at twelve, I looked in upon him while he slept. Upon the eighth night I was more than usually cautious in opening the door. A watch’s minute hand moves more quickly than did mine. Never before that night had I felt the extent of my own powers — of my sagacity. I could scarcely contain my feelings of triumph. To think that there I was, opening the door, little by little, and he not even to dream of my secret deeds or thoughts. I fairly chuckled at the idea; and perhaps he heard me; for he moved on the bed suddenly, as if startled. Now you may think that I drew back — but no. His room was as black as pitch with the thick darkness, (for the shutters were close fastened, through fear of robbers,) and so I knew that he could not see the opening of the door, and I kept pushing it on steadily, steadily. I had my head in, and was about to open the lantern, when my thumb slipped upon the tin fastening, and the old man sprang up in the bed, crying out — “Who’s there?” I kept quite still and said nothing. For a whole hour I did not move a muscle, and in the meantime I did not hear him lie down. He was still sitting up in the bed listening; — just as I have done, night after night, hearkening to the death watches in the wall. Presently I heard a slight groan, and I knew it was the groan of mortal terror. It was not a groan of pain or of grief — oh, no! — it was the low stifled sound that arises from the bottom of the soul when overcharged with awe. I knew the sound well. Many a night, just at midnight, when all the world slept, it has welled up from my own bosom, deepening, with its dreadful echo, the terrors that distracted me. I say I knew it well. I knew what the old man felt, and pitied him, although I chuckled at heart. I knew that he had been lying awake ever since the first slight noise, when he had turned in the bed. His fears had been ever since growing upon him. He had been trying to fancy them causeless, but could not. He had been saying to himself — “It is nothing but the wind in the chimney — it is only a mouse crossing the floor,” or “it is merely a cricket which has made a single chirp.” Yes, he has been trying to comfort himself with these suppositions: but he had found all in vain. All in vain; because Death, in approaching him had stalked with his black shadow before him, and enveloped the victim. And it was the mournful influence of the unperceived shadow that caused him to feel — although he neither saw nor heard — to feel the presence of my head within the room. When I had waited a long time, very patiently, without hearing him lie down, I resolved to open a little — a very, very little crevice in the lantern. So I opened it — you cannot imagine how stealthily, stealthily — until, at length a single dim ray, like the thread of the spider, shot from out the crevice and fell upon the vulture eye. It was open — wide, wide open — and I grew furious as I gazed upon it. I saw it with perfect distinctness — all a dull blue, with a hideous veil over it that chilled the very marrow in my bones; but I could see nothing else of the old man’s face or person: for I had directed the ray as if by instinct, precisely upon the damned spot. And now have I not told you that what you mistake for madness is but over acuteness of the senses? — now, I say, there came to my ears a low, dull, quick sound, such as a watch makes when enveloped in cotton. I knew that sound well, too. It was the beating of the old man’s heart. It increased my fury, as the beating of a drum stimulates the soldier into courage. But even yet I refrained and kept still. I scarcely breathed. I held the lantern motionless. I tried how steadily I could maintain the ray upon the eye. Meantime the hellish tattoo of the heart increased. It grew quicker and quicker, and louder and louder every instant. The old man’s terror must have been extreme! It grew louder, I say, louder every moment! — do you mark me well? I have told you that I am nervous: so I am. And now at the dead hour of the night, amid the dreadful silence of that old house, so strange a noise as this excited me to uncontrollable terror. Yet, for some minutes longer I refrained and stood still. But the beating grew louder, louder! I thought the heart must burst. And now a new anxiety seized me — the sound would be heard by a neighbor! The old man’s hour had come! With a loud yell, I threw open the lantern and leaped into the room. He shrieked once — once only. In an instant I dragged him to the floor, and pulled the heavy bed over him. I then smiled gaily, to find the deed so far done. But, for many minutes, the heart beat on with a muffled sound. This, however, did not vex me; it would not be heard through the wall. At length it ceased. The old man was dead. I removed the bed and examined the corpse. Yes, he was stone, stone dead. I placed my hand upon the heart and held it there many minutes. There was no pulsation. He was stone dead. His eye would trouble me no more. If still you think me mad, you will think so no longer when I describe the wise precautions I took for the concealment of the body. The night waned, and I worked hastily, but in silence. First of all I dismembered the corpse. I cut off the head and the arms and the legs. I then took up three planks from the flooring of the chamber, and deposited all between the scantlings. I then replaced the boards so cleverly, so cunningly, that no human eye — not even his — could have detected any thing wrong. There was nothing to wash out — no stain of any kind — no blood-spot whatever. I had been too wary for that. A tub had caught all — ha! ha! When I had made an end of these labors, it was four o ‘clock — still dark as midnight. As the bell sounded the hour, there came a knocking at the street door. I went down to open it with a light heart, — for what had I now to fear? There entered three men, who introduced themselves, with perfect suavity, as officers of the police. A shriek had been heard by a neighbor during the night; suspicion of foul play had been aroused; information had been lodged at the police office, and they (the officers) had been deputed to search the premises. I smiled, — for what had I to fear? I bade the gentlemen welcome. The shriek, I said, was my own in a dream. The old man, I mentioned, was absent in the country. I took my visitors all over the house. I bade them search — search well. I led them, at length, to his chamber. I showed them his treasures, secure, undisturbed. In the enthusiasm of my confidence, I brought chairs into the room, and desired them here to rest from their fatigues, while I myself, in the wild audacity of my perfect triumph, placed my own seat upon the very spot beneath which reposed the corpse of the victim. The officers were satisfied. My manner had convinced them. I was singularly at ease. They sat, and while I answered cheerily, they chatted of familiar things. But, ere long, I felt myself getting pale and wished them gone. My head ached, and I fancied a ringing in my ears: but still they sat and still chatted. The ringing became more distinct: — it continued and became more distinct: I talked more freely to get rid of the feeling: but it continued and gained definitiveness — until, at length, I found that the noise was not within my ears. No doubt I now grew very pale; — but I talked more fluently, and with a heightened voice. Yet the sound increased — and what could I do? It was a low, dull, quick sound — much such a sound as a watch makes when enveloped in cotton. I gasped for breath — and yet the officers heard it not. I talked more quickly — more vehemently; but the noise steadily increased. I arose and argued about trifles, in a high key and with violent gesticulations; but the noise steadily increased. Why would they not be gone? I paced the floor to and fro with heavy strides, as if excited to fury by the observations of the men — but the noise steadily increased. Oh God! what could I do? I foamed — I raved — I swore! I swung the chair upon which I had been sitting, and grated it upon the boards, but the noise arose over all and continually increased. It grew louder — louder — louder! And still the men chatted pleasantly, and smiled. Was it possible they heard not? Almighty God! — no, no! They heard! — they suspected! — they knew! — they were making a mockery of my horror! — this I thought, and this I think. But anything was better than this agony! Anything was more tolerable than this derision! I could bear those hypocritical smiles no longer! I felt that I must scream or die! — and now — again! — hark! louder! louder! louder! louder! — “Villains!” I shrieked, “dissemble no more! I admit the deed! — tear up the planks! — here, here! — it is the beating of his hideous heart!” |
- maraz: 1. Hastalık, illet 2. Kibir, gurur, benlik, bencillik gibi mânevî bünyeyi rahatsız eden kusurlardan her biri. ↩︎
- teşhiz: (ﺗﺸﺤﻴﺬ) (Ar. şaḥẕ “bilemek”ten) [Türkçe’de türetilmiştir] 1. Sivriltme, keskinleştirme. ↩︎
- Eflâk ve arz: Gökler ve yer ↩︎
- Kerkes: Akbaba ↩︎
- Tedricen: Derece derece ↩︎
- Basiret: Doğru ve ölçülü bir görüşün verdiği uyanıklık, ileriyi görme ↩︎
- Takiye: (Ar. viḳāye “korumak, himâye etmek”) Gerçek inanç veya düşüncesini söylemeyip gizli tutma. ↩︎
- Tırkaz: İyi kapanmasını sağlamak için kapı ve pencerelerin arkasına sürülen ağaç veya demirden sürgü ↩︎
- Şuâ: Işın ↩︎
- Derya: Bilgili kimse ↩︎
- Vüsat: 1. Genişlik, bolluk 2. mec. Güç, kudret: ↩︎
- Belinlemek: Birden uyanarak çevresine korku ile şaşkın şaşkın bakmak; benildemek ↩︎
- Uğru: Hırsız ↩︎
- fâni hirâsın enîni: fâni korkunun iniltisi ↩︎
- Nâle: İnilti ↩︎
- havf ile mâlâmal iken ka’rından yükselen akrı kısık sesiydi. korku ilke ağzına kadar doluyken en dibinden yükselen akrı(yavaş, alçak (ses)) ses ↩︎
- Alvarmak, alvırmak: kafası karışık olmak, delirmek, delirmiş olmak ↩︎
- Ehval: Korkular, İştidat: şiddetlenme ↩︎
- Ferah-yab: ferah bulmuş ↩︎
- Enlemek: ganimetin yolunu gözlemek, avlanan hayvanları gözlemek, (bir şeyin) peşinden gitmek, araştırmak ↩︎
- Ferç: 1. Yarık, çatlak. 2. Vulva ↩︎
- Öŋsüz: Renksiz ↩︎
- Deyimek, deŋemek, deŋimek: Dikkatle bakmak, gözetmek, intizar etmek. ↩︎
- Bedâhetle: En ufak bir şüphe ve tereddüde meydan vermeyecek derecede açıklıkla, açıkça: ↩︎
- Buydurmak: Dondurmak; Gışâ: 1. Zar, örtü, koruyucu tabaka. ↩︎
- İnsiyak: ► içgüdü: Lain: Lanetli ↩︎
- hiddetihavas: duyuların keskinleşmesi ↩︎
- Teşci: Şecaatli kılmak, yüreklendirmek Tezyit: Ziyade etmek, artırmak ↩︎
- Keff-i nefs etmek: Duygularını bastırmak, kontrol etmek ↩︎
- Tevahhuş: Yabânî hayvanlar gibi ürkeklik gösterme, ürkme. ↩︎
- bîm-engîz samtı korku veren sessiz gayrikâbiliteshir: zapt edilmez, tâbi kılınmaz, kontrol edilmez ↩︎
- Hâfit: kısık, boğuk, bastırılmış; muffled, subdued ↩︎
- İnkıtâ: Kesinti ↩︎
- İzaç etmek: Bunaltma, tedirgin etme, baş ağrıtma, can sıkma. ↩︎
- Alkınmak: Geçip gitmek, bitmek, ölmek ↩︎
- Târ: Karanlık ↩︎
- Zehabına kapılmak: Sanmak, öyle gelmek. ↩︎
- Anifâne: 1. Şiddetli: 2. Haşin, kaba: ↩︎
- Feveran — hezeyan — ve şetmettim! Köpürdüm — Sabukladım — Sövdüm! ↩︎
- Tehekküm: Ciddî görünerek alay etme, istihzâ. Döymek: Tahammül etmek, dayanmak. ↩︎
- sâlûs handeler: riyakâr gülüşler ↩︎
- Izmar: Bir şeyi gönlünde gizleme, içinde saklama. ↩︎
Bir Cevap Yazın